-
ZABİT: (Ar.) Er. 1. Askere kumanda eden rütbeli asker. 2. Ticaret gemilerinden, geminin hareketini yöneten idareci. 3. İdare etme gücü olan. (Mecaz): Tuttuğunu koparan, dediğini yaptıran kimse.
-
ZADE: (Fars.) Er. 1. Evlat, oğul. 2. Dürüst, doğru adam.
-
ZAFER: (Ar.) l. Amaca ulaşma, basan. 2. Düşmanı yenme, üstün gelme, utku. Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZÂFİR: (Ar.) Er. - Zafer kazanan, üstün gelen.
-
ZAĞNOS: (Tür.) Er. - Bir tür doğan ' kuşu.
-
ZÂHİD: (Ar.) Er. - Zühd sahibi, şüpheli şeyleri bile terkederek günahtan kaçan, Allah korkusuyla dünya nimetlerinden el çeken (kimse) muttaki.
-
ZAHİDE: (Ar.) Ka. - (bkz. Zahid).
-
ZAHİR: (Ar.) Er. - Parlak, parlak yıldız. Allah'ın isimlerindendir. Kur'an-ı Kerim'de Hadid suresi 3. ayette geçer.
-
ZAHİRE: (Ar.) Ka. - (bkz. Zahir).
-
ZAİD: (Ar.) Er. - Artan, artıran. -Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
-
ZAİDE: (Ar.) Ka. - (bkz. Zaid).
-
ZAİK: (Ar.) Er. - Tad alan, tadıcı, tadan.
-
ZAİKA: (Ar.) Ka. - (bkz. Zaik).
-
ZAİM: (Ar.) Er. 1. Kefil. 2. Prenses, şef.
-
ZAİME: (Ar.) Ka. - (bkz. Zaim).
-
ZAKİR: (Ar.) Er. - Zikreden, ,anan. Allah'ı gerektiği gibi teşbih ve tehmid eden. Kur'an'ı öğüt verici, gerçek bir zikir olarak gören.
-
ZAKİRE: (Ar.) Ka. - (bkz. Zakir).
-
ZAMBAK: (Ar.) Ka. - Güzel ve iri çiçekli bir süs bitkisi.
-
ZAMİR: (Ar.) Er. 1. İç, yüz. 2. Yürek, vicdan. 3. Gönülde gizli olan sır. 4. Adın yerini tutan sözcük.
-
ZAMİRE: (Ar.) Ka. - (bkz. Zamir).
-
ZARAFET: (Ar.) Ka. - İncelik, güzellik, zariflik.
-
ZARİF: (Ar.) Er. 1. Nazik ve hoş konuşan, ince ve hoş tavırlı olan kimse, kibar. 2. İnceliği, latifliği ile hoşa giden.
-
ZARİFE: (Ar.) Ka. - (bkz. Zarif).
-
ZATİ: (Ar.) Er. 1. Kendiyle ilgili, kendine ait, özel. 2. Özle ilgili.
-
ZATİNUR: (Ar.) Ka. - Aydınlık, nurlu kişi.
-
ZATİYE: (Ar.) Ka. - (bkz. Zati).
-
ZAYİÇE: (Fars.) Ka. - Yıldızların belli zamandaki yerlerini gösteren cetvel.
-
ZEBERCET: (Ar.) Ka. - Zümrütten daha açık yeşil olan, zümrüt kadar değerli olmayan bir süs taşı.
-
ZEBİH: (Ar.) Er. 1. Kesilmiş veya kesilecek kurban. 2. Hz. İsmail ile Hz. Muhammed'in babası Hz. Abdullah'ın lakabı.
-
ZEHEB: (Ar.) Er. - Altın. (bkz. Zer).
-
ZEHRA: (Ar.) Ka. - Çok beyaz ve parlak yüzlü. Hz. Muhammed'in kızı Hz. Fatıma'nın lakabı.
-
ZEHRE: (Ar.) Ka. - Çiçek. (bkz. Şükufe).
-
ZEHREVAN: (Ar.). - Kur'an'daki sure-i Bakara ile Sure-i Al-i İmran. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZEKAİ: (Ar.) Er. - Zekayla ilgili, zekaya ait.
-
ZEKAVET: (Ar.) Ka. - Zeka, zeki-lik.
-
ZEKERİYA: (Tür.) Er. - Kur'an-ı Kerim'de ismi geçen peygamberlerden biri.
-
ZEKİ: (Ar.) Er. 1. Zekalı çabuk anlayan ve kavrayan. 2. Zeka belirten.
-
ZEKİRE: (Ar.) Ka. - Belleği güçlü olan, unutmayan.
-
ZEKİYE: (Ar.) Ka. - Anlayışlı, kavrayışlı, zeka sahibi.
-
ZELİHA: (Ar.) Ka. - (bkz. Züleyha).
-
ZEMHERİR: (Ar.) - Gündönümünden sonraki şiddetli soğuklar, kara kış. (22. Aralık'tan 31 Ocak'a kadar). - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZEMİN: (Fars.) Er. 1. Yer, yeryüzü. 2. Temel, dayanak. Konu, tema.
-
ZEMİNE: (Fars.) Ka. - (bkz. Zemin).
-
ZEMZEM: (Ar.) - Ka'be çevresindeki ünlü kuyu ve bu kuyunun müslümanlarca kutsal sayılan suyu. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZENAN: (Fars.) Ka. 1. Kadınlar. 2. (bkz. Nisa).
-
ZENNİŞAN: (f.a.i.) Ka. - Ünlü, tanınmış kadın.
-
ZENNUR: (Tür.) Ka. - (bkz. Zinnur).
-
ZERR: (Ar.) Er. - Karınca yumurtası. Ebu Zerr: Ashab-ı Kiram'da zühd ve takvaca meşhur bir zat.
-
ZERAK: (Ar.) - Mavi, gök renkli. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZERARE: (Fars.) - Saçıntı, saçılan şey. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZEREFŞAN: (Fars.) Ka. 1. Altın saçan, altın saçıcı. 2. Altın kakmalı. 3. Bir lale türü.
-
ZEREN: (Tür.) - Anlayışlı, kavrayışlı, zeki. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZERGUN: (Fars.) Ka. - Altın renkli, altın gibi san olan.
-
ZERGÜL: (Fars.) Ka. - Altın gibi.
-
ZERİA: (Ar.) Ka. - Vesile, bahane, fırsat.
-
ZERİN: (Fars.) - Altından olan, altın gibi parlak olan, san olan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZERİŞTE: (Fars.) 1. Altın tel, sırma. 2. San. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZERKA: (Ar.). 1. Gök gözlü. 2. Gök mavisi. 3. Mavi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZERNİGAR: (Fars.) Ka. - Altınla işlenmiş, yaldızlı.
-
ZERNİŞAN: (Fars.) Ka. - Kılıç gibi şeylerin üzerine kakma altınla yapılan işleme, süs.
-
ZERRİN: (Fars.) Ka. 1. Altından mamul. 2. Altın renginde sarı. 3. Parlak. 4. Güzel kokulu bir cins çiçek. 5. Fulya.
-
ZERTAR: (Fars.) Ka. 1. Altın tel, sırma. 2.Güneş ışını.
-
ZERVER: (Fars.) - Altın yaldızlı olan. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZEVAHİR: (Ar.) 1. Parlak yıldızlar. 2. (bkz. Zahir). - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZEVAL: (Ar.) Er. 1.Yerinden ayrılıp, gitme. 2. Zail olma, sona erme. 3. Güneşin başucunda bulunma zamanı.
-
ZEVKAN: (Ar.) 1. Zevk bakımından, zevkçe. 2. Zevk yoluyla. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZEVRA: (Ar.) 1. Dicle nehri. 2. Bağdat şehri. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZEVRAK: (Ar.). 1. Kayık, sandal. 2. Mekke'de yapılan zemzem şişesi. 3. Çiçek testisi, kadehi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZEVVAK: (Ar.) Er. 1. Bir şeyi çok fazla tadan. 2. Bir şeyi çok fazla deneyen. 3. Bir şeyin çok fazla farkına varan.
-
ZEYCAN: (Fars.) Er. - Candan, cana yakın.
-
ZEYNEB: (Ar.) Ka. - Değerli taşlar, mücevherler. Zeyneb binti Cahş: Peygamberimiz (s.a.s)' in hanımlarından.
-
ZEYNEDDİN: (Ar.) Er. - Dinin zineti, süsü.
-
ZEYNEL: (Tür.) Er. - Zeynelabidin adından kısalmış ad.
-
ZEYNELABİDİN: (Ar.) Er. İbadet edenlerin süsü.
-
ZEYNİ: (Ar.) Er. - Süsle, bezekle ilgili.
-
ZEYNİYE: (Ar.) Ka. - (bkz. Zeyni).
-
ZEYNO: (Tür.) Ka. - Zeynep adının bozulmuş hali.
-
ZEYNULLAH: (Ar.) Er. - Allah'ın süsü.
-
ZEYNUR: (Ar.) Er. - (bkz. Zinnur).
-
ZEYREK: (Tür.) Er. 1. İlgi çekici. 2. Eli uz, usta. 3. Akıllı, zeki.
-
ZEYYAL: (Ar.) Ka. - Uzun etekli.
-
ZEYYAN: (Ar.) Ka. - Süsler, pırıltılar.
-
ZEYYAT: (Ar.) Er. - Zeytinyağı, zeytinyağı yapan kimse.
-
ZİBA: (Fars.) Ka. 1. Süslü, güzel. 2. Yakışıklı.
-
ZİCAN: (Fars.) Ka. 1. Canlı, canayakın, candan.
-
ZİBARU: (Fars.) Ka. - Güzel yüzlü, dilber.
-
ZİHNİ: (Ar.) Er. - Zihinle, akılla ilgili.
-
ZİHNİYE: (Ar.) Ka. - (bkz. Zihni).
-
ZİKRİ: (Ar.) Er. - Anma ile ilgili.
-
ZİKRA: (Ar.) 1. Anma, hatırlama. 2. İbret, örnek. 3. Öğüt. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZİNET: (Ar.) Ka. - Süs, bezek.
-
ZİNDE: (Fars.) 1. Diri, yaşayan, canlı. 2. Dinç, sağlam, güçlü kuvvetli. -Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZİNNUR: (Ar.) Er. - Nurlu, ışıklı, aydınlık.
-
ZİNNURE: (Ar.) Ka. - (bkz. Zinnur).
-
ZİNNUREYN: (Ar.) Er. - İki nur sahibi. Hz. Osman'a Hz. Muhammed (s.a.s)'in iki kızıyla evlendiği için bu ad verilmiştir.
-
ZİRVE: (Ar.) - Doruk, bir şeyin en yüksek noktası, tepesi. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZİŞAN: (Ar.) 1. Şanlı, sereni. 2. Canlı. 3. Bir tür lale. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZİVEKAR: (Ar.) Er. - Vekarlı. Vakar dolu. Vakar sahibi.
-
ZİVER: (Fars.) - Süs, bezek. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZİVERBEY: (Tür.) Er. - (bkz. Ziver).
-
ZİYA: (Ar.) Er. - Aydınlık, parlaklık, nur, ışık.
-
ZİYAD: (Tür.) Er. - Fazlalık, çokluk. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır. Ziyat.
-
ZİYAEDDİN: (Ar.) Er. - Dinin ışığı, aydınlığı.
-
ZİYNET: (Tür.) Ka. - (bkz. Zinet).
-
ZİYNETİ: (Ar.) Ka. - Süsle, bezekle ilgili
-
ZOBU: (Tür.) Er. 1. İri yarı, kadın, kaba. 2. Delikanlı. 3. Zor, sıkıntılı. 4. Eski vezir konaklarındaki hizmetlilere verilen ad.
-
ZORAL: (Tür.) Er. - Zor al.
-
ZORLU: (Tür.) Er. 1. Güzel, çok güzel, iyi. 2. Yakışıklı. 3. Güçlü, dayanıklı.4. Sert, keskin. 5. Yürekli, cesur. 6. Girgin, girişken.
-
ZUHAL: (Ar.) Ka. - Güneşe uzaklık bakımından altıncı durumda olan gezegen, satürn.
-
ZUHUR: (Ar.) Görünme, meydana çıkma, baş gösterme. - Erkek ve kadın adı olarak kullanılır.
-
ZUHURİ: (Ar.) Er. - Orta oyununda komik rolünü yapan kimse.
-
ZÜBEYDE: (Ar.) Ka. - Öz, asıl, cevher.
-
ZÜBEYR: (Ar.) Er. - Yazılı, küçük şey.
-
ZÜBEYİR: (Ar.) Er. - (bkz. Zübeyr).
-
ZÜHDİYE: (Ar.) Ka. - Her türlü zevke karşı koyarak kendini ibadete veren. - Türk dil kuralına göre "d/t" olarak kullanılır.
-
ZÜHDİ: (Ar.) Er. - (bkz. Zühdiye).
-
ZÜHEYR: (Ar.) Er. 1.Küçük çiçek, çiçekcik. 2. Banet Suad kasidesinin sahibi olan Ka'b'ın kendisi gibi şair olan babası.
-
ZÜHRE: (Ar.) Ka. - Çoban yıldızı, venüs.
-
ZÜLAL: (Ar.) Ka. 1. Hafif, saf ve tatlı su.
-
ZÜLEYHA: (Ar.) Ka. - Hz. Yusuf un hanımı, güzelliğiyle ünlenmiştir.
-
ZÜLFİ: (Ar.) Er. 1. (bkz. Zülfıkar). 2. Kılıcın kabzasına iliştirilen süs.
-
ZÜLFİBAR: (Fars.) Ka. - Dağılmış, saçılmış saç.
-
ZÜLFiKÂR: (Ar.) Er. 1. Hz. Peygamberin Hz. Ali'ye hediye ettiği çatal ağızlı kılıç. 2. İki parçalı.
-
ZÜLFİYAR: (Fars.) Ka. - Sevgilinin zülüflü saçı.
-
ZÜLFİZAR: (Fars.) Ka. - Ağlayan, inleyen saç.
-
ZÜLKARNEYN: (Ar.) Er. 1. İki boynuzlu anlamında. 2. Kur'an-ı Kerim'de adı geçen şahıs. 3. Büyük İskender.
-
ZÜMER: (Ar.) Er. 1. Zümreler, gruplar. 2. Kur'an-ı Kerim'in 39. süresi.
-
ZÜMRA: (Ar.) Ka. 1. Güzel, iyi ahlaklı. 2. Cesur, yiğit, yürekli. 3. Zeki, bilgili kadın.
-
ZÜMRÜT: (Ar.) Ka. - Parlak yeşil renkli kıymetli taş.
-
ZÜRARE: (Ar.) Ka. - Saçıntı, saçılan şey.
Ana Sayfa
