|
|
her yağmur yağdığında bu kentte,damla damla düşerdi özlem.ıslanmak değildi beni korkutan,o damlalarda boğulmaktı.yokluğun beni boğardı.sıkılırdım,bunalırdım da isyan bile edemezdim,sesim çıkmazdı.
beni umursarmıydın,böylesine acı çekmemi anlarmıydın bilmiorum.yoktun çünkü,olsaydın ben böylesine acı çekmezdim ki...olsaydın,özlemek denen şeyin
bukadar zor olduğunu bilmezdim ki....
sahi nasıl gitmiştin sen?niye gitmiştin?kimdi seni çağıran yanına?bir bulsam cvplarını bu soruların....
bazen kendimle savaşıyorum,seni sevmekten kutulmalıyım diye.seni sevmekten kurtulamazsam,benliğimi yitireceğim.ben,ben olmaktan çıkacağım biliyorum.KURTULMAYI BAŞARIRSAM YÜREĞİMDEKİ BOŞLUĞU NASIL DOLDURACAĞIM PEKİ?
sensizliği yaşayamaya alışmaktan da korkuyorum.sensiz olmaya alıştıktan sonra,bir gün çıkıp gelsen,seninle yeniden birlikte olmmayı beceremem diye korkuyorum. bir çözümü olmalı bu işin.var biliyorum;ama,ben bulamıyorum.
ayaktayım ve yaşıyorum özleme,çaresizliğe,vefasızlığa ve tek başıma taşıdığım bu aşka rağmen yaşıyorum.geleceğe dair umudumu yitirmedim henüz.şimdi hernerdeysen başını gökyüzüne çevir ve en parlak yıldıza bak.işte ordayım ben,seni izliyorum.hala yüreğindeysem,hala bana dair özlem varsa içinde ve hala aşkı yaşatıyorsan içinde.....BAK ELLERİM BURADA...... |
Ana Sayfa
