Disiplin Uyumlu Davranıştır.

Önce disiplin kavramına bir açıklık getirmek gerekir. Çoğu kere (aslında yaygın anlamda) disiplin, suç ya da ceza anlamında kullanılmaktadır. Oysa disiplin, suç ya da ceza ile eş anlamlı bir kavram değildir. Eş anlamlı olmadığı gibi, aslında cezanın tam zıddı olan bir kavramdır.

Disiplin kavramının tam karşılığı, kurallara uyumdur. Suçun tam karşılığı ise disiplinsizlik; yani kurallara uyumsuzluktur. Ceza ise kurallardan sapmanın karşılığı olarak ödenen bir bedeldir.

Uyumlu Davranışın Temelinde Sevgi Vardır.

Çocuğu disipline sokma çabası; onun davranış, hâl ve hareketinin kurallara uydurulması gayretidir. Çocuğun disipline sokulması yani kurallarla uyumlu yaşamaya çekilmesi, aslında onunla ilgilenilmesi anlamına gelir. Bu durum, aslında bir sevgi belirtisidir. Bunun aksine çocukta herhangi bir şekilde disiplin, yani kurallara uyum aranmayışına çocuğun tepkisi, kendisiyle ilgilenilmediği yorumuna neden olacaktır. Burada çocuğun yorumu, sizin ona önem vermediğiniz noktasında toplanmaktadır. Bu noktada, sevgiden yoksun olarak büyüyen çocukların, suça yönelik eğilimlerinin daha çok olduğu yorumunu yapmak şaşırtıcı olmayacaktır.

Disiplin, Önce Kontrollü Davranışlarla Başlamalıdır.

Burada hemen akla gelmesi gereken soru, çocuğun ne zaman disipline sokulması gerektiğidir. Çocuğu, disipline etmeye (yani kurallı davranışlara yöneltmeye) onun bedenini ilk kullanmaya başladığı zaman; yani, ilk emeklemeye, sağa sola tutunmaya, çevresini düşe kalka tanıma çabalarına girdiği zaman başlamalıdır. Bu süreçte çocuk, aynı zamanda çevresiyle uyumlu olma sürecine (yani disiplin sürecine) de girmeye başlamıştır.

Çocuğu Kimin Disipline Edeceği Önemlidir.

Bu durumda, çocuğu disipline edecek kişinin kim olması gerektiği, sorusunu da sormak gerekir. Aslında, yukarıdaki açıklamalar içerisinde, çocuğu disipline edecek kişilerin kim olacağının ipuçları da verilmiştir. Disiplinin temelinde sevgi olduğuna göre, şüphesiz onu disipline edecek; yani kurallı davranmayı çocuğa öğretecek kişi, onun en çok sevdiği kişi olmalıdır. Bu kişi de anne ve babadan başkası olamaz.

Disipline Olma (uyumlu davranış geliştirme) Sevgi Temeline Dayanır.

Anne – babanın çocuğu uyumlu davranışa sevk etmedeki önemi büyüktür. Çünkü çocuğun disipline olabilmesi (yani uyumlu davranışlara sahip olması), onun uyumsuz davranışlar gösterdiğinde kaybedeceği bir şeylere sahip olmasına bağlıdır.

Çocuk uyumsuz bir davranış gösterdiğinde, anne – babanın hoşnutsuz ve canı sıkılmış görünmesi, uyumlu bir davranış gösterdiğinde ise anne – babanın yüzünün gülmesi, çocuğuyla gurur duyması, onun giderek uyumsuz davranışlardan uzaklaşmasına, uyumlu davranışlara doğru yönelmesine neden olacaktır.

Yoksun Bırakmak Uyumlu Davranış Geliştirmenin Etkili Bir Yoludur.

Bu anlamda, çocuğun uyumlu davranış geliştirmesinde, cezanın asla yeri yoktur. Yapılması gereken en etkili işlem, uyumsuz davranışlar karşısında onu var olan bir şeyden yoksun bırakmaktır. Bu durumda en önemli yoksunluk da, anne – babayı hoşnutsuzluğa itmek; yani onun sevgisini kaybetme tehlikesiyle karşı karşıya kalma durumudur.